Boos is vies, dacht ik heel lang. Net als seks, conflicten en tegendraads zijn. Inmiddels ben ik op alledrie even dol. En wat het boos zijn betreft: ik ben wat meer van mijn boosheid gaan houden, want het levert me informatie op. En omdat het soms heel fijn is. Zoals ik ergens las: ‘Vrouw, wordt eens boos. Het voelt heerlijk!’

Informatie
Hoe dat komt dat ik mijn boosheid liefheb weet ik niet precies. Ik weet wel dat wanneer me zo voel, boos dus, het meer dan de moeite loont even op onderzoek uit te gaan naar wat daar dan achter zit. Negen van de tien keer is het een trigger naar iets wat me raakt of waar ik behoefte aan heb. De ene andere keer ben ik gewoon ongesteld. Wanneer ik mijn zoektocht heb voltooid, kan ik met de verkregen informatie gaan handelen. Door bijvoorbeeld te zeggen wat ik graag zou willen. Of door te uiten wat me verdrietig maakt. En vaak is het ook minder dramatisch. Dan ontdek ik dankzij mijn boosheid welke dingen ik belangrijk vind in het leven, zoals hoe ik met mensen wil omgaan. 

Neem nou RUMAG
De laatste paar dagen zijn Nederlanders boos op RUMAG. Ik ook. Als ik een filmpje zie met een bedrijfs voerende muts die blaat over ‘grijs gebied’ als het gaat om auteursrecht voel ik agressie. In plaats van direct te slaan… sta ik er even bij stil. En wat blijkt. Ik ben niet boos op de jatter. Ik vind het onrechtvaardig naar de echte grappenmakers toe. Het druist in tegen een waarde van mij: namelijk eren wie de ere* toekomt. En dat is dan eigenlijk weer iets heel moois.

En om toch een beetje te meppen maakte ik bovenstaande afbeelding. HM

*In dit geval komen Zondag met Lubach, RUMAG.NIET.STELEN, Harry Hol en GeenStijl de ere toe.