Hoe het begon
Maart 2020.
Mr. C arriveerde in Nederland. Niet langer ver van ons bed, nee, hij stond nu AAN het bed. En zaaide angst en onrust. Logisch want hij was niet ongevaarlijk en had een aanzienlijke lijst slachtoffers op zijn conto. 

Ik voelde de onrust over het onbekende virus ook, en was bang. En ik was nieuwsgierig hoe dat met anderen zat. Zo kwam het dat ik op 17 maart 2020 op Instagram de vraag stelde: ‘Waar ben je bang voor’?
De respons kwam, open en kwetsbaar benoemden mensen wat hen het meeste angst aanjoeg. Ze waren bang voor van alles:

  • Voor financiële problemen
  • Dat mensen uit paniek gaan handelen
  • Voor sociaal isolement van ouderen
  • Dat mijn chronisch zieke moeder het krijgt, ze heeft MS
  • Dat ik werk moet gaan doen waarin ik weinig vrijheid heb
  • Dat mijn personeel ziek wordt, dan zit ik echt met de gebakken peren
  • Dat een van mijn dierbaren iets overkomt
  • Voor veel van mijn collega ondernemers en zzp-ers, dat ze hun onderneming te gronde zien gaan
  • Dat we hierna verder gaan alsof er niets gebeurd is
  • Dat iemand van wie ik houd ziek wordt, aan de beademing moet en er geen plek meer is
  • Dat het groter is/wordt dan dat we nu denken, landen gaan niet zomaar op slot 
  • Dat er voorlopig niemand mag/kan genieten van onze camping
  • Dat ik overprikkeld raak omdat de kinderen veel meer thuis zijn
  • Dat we deze crisis niet gebruiken om ons leven te beteren

Illustraties
Vervolgens ben ik een aantal van die angsten gaan verbeelden. Ik maakte illustraties en postte deze op insta. Het hielp mij om daardoor een beetje grip te krijgen op mijn eigen angst. Om in beweging te zijn en te creëren. En door te delen wat ik maakte riep dat herkenning op bij anderen. 

Wat ik ervan leerde was dat angst er gewoon mag zijn. Er hoeft niet altijd ‘iets mee’ gedaan te worden. Soms is een situatie (hier: pandemie) zo allesomvattend en ontwrichtend dat daar geen ratio tegenop kan. 

Coronakronieken
Toen ik een oproep las van schrijver Daan Heerma van Voss, die corona verhalen verzamelde, heb ik hem gemaild. De rij angsten incluis, en juist dat sprak hem als historicus, als geschiedschrijver on the go, aan.
Zo komt het dat mijn vraag en de reacties daarop een klein onderdeel uitmaken van een groter geheel. Van een boek, De Coronakronieken, wat een verslag is van hoe de wereld de eerste twee maanden van een pandemie beleefde. En met name ook, hoe dat voor de gewone mens was. 

En nu verder
Ik ben soms nog steeds bang. En op de een of andere gekke manier, leef ik daardoor nog intenser. Ben ik blijer met de opdrachten die ik wel heb. Met de zon. (Hoewel ik ook bang ben voor de grote veranderingen die het klimaat doormaakt)
Ik illustreerde de angst niet weg. Ik illustreerde dankzij de angst. En als ik hem dan recht in de ogen kijk zie ik deels dat het klopt, dat het echt erg is wat we doormaakten en doormaken. En ik zie een deel wat gebaseerd is op wat in mijn hoofd bestaat en niet waar is. Daar, op die plek, maak ik graag ruimte voor de hoop.