Een van de dingen die ik het meest spannend vind, is dat mijn werk zichtbaar is. 

‘Huh? Dat is toch PRECIES wat je nu doet? Zichtbaar zijn?’ 

Klopt. 

Zolderkamer
Toen ik voor het eerst kunst maakte, was dat voor mijn eindexamen VWO.  Ik had Beeldende Vorming gekozen en daar hoorde uiteraard het maken van een kunstwerk bij. Zodoende werkte ik mijn idee voor een tweeluik uit op mijn zolderkamertje. Bijna stiekem, want als ik klaar was met schilderen voor die dag zette ik mijn doeken zorgvuldig tegen de muur. Omgedraaid. Niemand mocht het zien. Schaamde ik me ervoor? Voelde het te kwetsbaar? Ik weet het niet. 

Proces
Ik vond het proces van mijn zolderkamertje naar mijn huidige onderneming nogal pittig. Het was en is soms nog een voortdurend innerlijk conflict tussen stem 1: ‘Ik wil dat zoveel mogelijk mensen kunnen genieten van wat ik maak’ en stem 2: ‘Je kunt je maar beter verstoppen’. 

Waarom dat laatste? Toen mijn bonuskids laatst naar een filmpje van Freek Vonk keken met als thema Camouflage kreeg ik het antwoord op die vraag: ‘Zodat je niet opgegeten wordt’. Ja. Dat is natuurlijk zo. Zolang ik mijn creaties voor mezelf houd krijg ik er geen kritiek op. Dan kunnen ze veilig bestaan zonder afgewezen te worden. En dat is tegelijk wat ik niet wil.

Naar buiten!
Wat me heeft geholpen om nu wel zichtbaar te zijn, is bevestiging van anderen. Door dat wat ik maakte te laten zien merkte ik dat het goed ontvangen werd. Dat mensen het mooi/leuk/lief/grappig vonden wat ik creëerde. Daarbij deed ik de ontdekking, dat ik, juist dankzij feedback mezelf ontwikkel. En daar dan zelf ook van geniet. Dan is het kringetje weer rond.
De Apple reclame voor Kerst 2018 beschrijft precies het proces wat ik de afgelopen jaren heb doorgemaakt. Ook deze brunette zet het raam open. De wind waait door mijn haar en mijn werk waait naar buiten. En dat voelt best heel lekker. HM

NB: De titel komt van het gelijknamige nummer van Billie Eilish.