Slofjes
‘Waarom heb je slofjes aan op de foto van je website?’ vroeg een potentiële opdrachtgever tijdens ons eerste telefonische gesprek. Ik bleef even stil. Gaf terug dat ik het een mooie vraag vond en dacht ondertussen razendsnel na: waarom heb ik slofjes aan?

Onbewust vs bewust
Ik ben aan het lezen in ‘A Cloudless Mind’ van Paul Smit en Scott Byro. Aangezien ik nog niet zo ver ben kan ik voor deze blog vooral putten uit het eerste gedeelte van het boek. Want daar moest ik namelijk direct aan denken toen ik over mijn slofjes op de foto nadacht. Paul en Scott beschrijven heel mooi hoe ons onbewuste en bewuste samenwerkt.
Het onbewuste kun je zien als een grote fabriek met veel werknemers die continue van alles aan het doen zijn. Voor de fabriek staat een reporter, die in zijn eentje verslag probeert te doen van dat wat er daarbinnen gebeurt. Het bewuste inderdaad, wat allerlei verhalen maakt bij de acties en reacties van het onbewuste. 

Mijn verhaaltje bij mijn onbewuste keuze
Terug naar de zwart witte slofjes. De foto waar het om gaat is gemaakt door Angelieke de Jonge en was bedoeld voor bij een artikel in het AD. De Corona crisis had net Nederland bereikt, als ZZP-er mocht ik vertellen hoe dit voor me was. De fotograaf kwam bij mij thuis langs, en thuis draag ik zelden schoenen. En omdat de hele wereld in quarantaine zat vond ik het wel een passend beeld, nette kleding en dan toch, die slofjes.
Toen ik er recent over nadacht kwam ik op het volgende: de foto is ook een mooie metafoor van hoe ik mezelf zie als professional. Ik werk met veel verschillende opdrachtgevers samen en begeef me in uiteenlopende organisaties. Toch merk ik een grote overeenkomst in de contacten die ik leg. Namelijk dat ik overal en bij iedereen zoveel mogelijk ‘mezelf’* probeer te zijn. Natuurlijk ben ik beleefd en houd ik rekening met bestaande (ongeschreven) regels. Zowel in de omgang als in het zakendoen. Maar altijd zijn er de slofjes, die staan voor zachtheid, comfortabel voelen en thuis zijn. En op de een of andere manier werkt dat voor mij dus heel goed, en daarmee ook voor de ander. 

Tot slot
De vraag waarmee ik deze blog begon heb ik beantwoord zoals ik het beschrijf. Natuurlijk iets korter, ietsje bondiger. De vraagsteller vond het een mooi antwoord. Later spraken we live af, om zakendoen te verkennen. Zij droeg tot haar eigen spijt degelijke slippers in verband met een blessure. Ik droeg mee verende witte schoenen

*Hier kun je natuurlijk heel veel blogs over schrijven. Over wat ‘jezelf zijn’ dan is. En of dat überhaupt wel kan. Maar ik vond de uitdrukking in deze context wel passen.